بهلول پیرآردی  در 53 سالگی دارفانی را وداع گفت و دوستان هنرمند خود را غرق در اندوه کرد. بهلول مردی که با هیجان شعر می گفت و نمایش اجرا می کرد و لبخند را بر لبها ارزانی می داشت اکنون در میان ما نیست. او چند روزی است که از قفس تن رهایی یافته و در اوج و ملکوت جای گرفته است و مانند همیشه این ما هستیم که توان و قدرت تحمل فراق عزیزانمان را نداریم و در مرگ انسانها می گرییم و بی تابی می کنیم .دوستان هنرمند مرحوم شادروان بهلول پیرآردی دور هم جمع شدند و در سالن اداره ارشاد پارس آباد با تلاش و همکاری عوامل اجرایی مغان هنر یاد و خاطره این هنرمند فقید را گرامی داشتند. نوشته ای از غریب منوچهری و با طراحی شهریار شکاری در بین اشخاص توزیع گردید که در آن به زندگی هنری بهلول پیرآردی پرداخته شده بود.

بهلول نماد جنگ شادی بود. او دوست داشت بخنداند و این خصیصه به کار هنری وی ارزش و اعتبار خاصی داده بود. پیرآردی بازنشسته کشت و صنعت مغان بود. وی در اواخر کار به همراه دوستش فرامرز دهقان چاپخانه شهریار را راه اندازی کرد. به گفته دوستانش چاپخانه ای که وی خود آنرا راه انداخته بود ، آگهی مجلس ترحیم خود او را به زیر چاپ برد . مرگ دیگران را می بینیم با طرح خنده ای / انتظار مرگ خود را می کشیم بی هیچ خنده ای !به نوشته آقای منوچهری بهلول هنرمند در سالهای 57 تا 65 سابقه درخشانی در زمینه نمایش دارد. نمایش جوجی خان را وی در سال 1360 اجرا کرد. وی در سالهای 82 تا 85 در چندین سریال تلویزیونی و برنامه جنگ آدینه مرکز اردبیل هنرنمایی می کرد . تصاویری که بهلول برای چاپ در کتاب در دست تهیه غریب منوچهری برای تاریخ نمایش به وی سپرده بود دیگر توسط وی بازپس گرفته نشد. بهلول آخرین نقش حیات خود را بسیار غم انگیز بازی کرد و دوستان وی ، علاقمندانش و خانواده اش همگی صمیمانه برای وی گریستند. انسانها همیشه آنگونه که هستند شناخته نمی شوند. افسوس که پس از مرگ است که ما به خصوصیات آدمها پی می بریم. باز خدا خیر بدهد به مغان هنری ها و برخی از اشخاص دلسوز که قدر انسانهای زحمتکش و فرهنگی و برجسته ادبی را خوب بازمی شناسند و امروز خیلی ها با خیال راحت تلاش می کنند و میدانند وجود دارند عده ای قدرشناس که یاد و خاطره تلاشهای وی را زنده نگه خواهند داشت.